บทนำเรื่อง
 

ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้ ทำให้ผู้เฝ้ามองหาคำบรรยายให้กับตัวเองไม่ถูกเท่าไร แต่อย่างน้อยเขาก็บอกได้ว่า คนที่มาด้วยกันด้านข้างเป็นลมล้มพับไปเรียบร้อยแล้ว สุดท้ายเขาเลยทำได้เพียงถอนหายใจ แล้วเปลี่ยนเป็นคิดหาวิธีเข้ามหาวิทยาลัยอินาร่าแบบไม่ต้องเสียเวลาเดินแหวกหญ้าสูงสองเมตรจะดีกว่า 

แต่เดิมทีทางมหาวิทยาลัยอินาร่าไม่ได้เข้ายากเข้าเย็นอะไรนัก เพราะประตูอัลลอยด์สีเทาเงินมักจะเปิดต้อนรับแขกผู้มาเยือนเสมอ ทางเดินโรยกรวดหลากสียามต้องแสงจะส่องประกายระยิบระยับราวเพชรพลอยจนมีคนเข้าใจผิดคิดว่าอินาร่าร่ำรวยถึงขนาดเอาอัญมณีมาทำเป็นถนน 

และทั้งที่เขาไปงานสัมมนากลุ่มพ่อมดแค่เพียงสามวันเท่านั้น ถนนอัญมณีที่น่าภาคภูมิใจของอินาร่ากลับถูกแทนที่ด้วยกลุ่มหญ้าสูงสองเมตร และใบของหญ้าพวกนี้ดูท่าจะคมจนเขาไม่คิดเสี่ยงฝ่าเข้าไปให้มันบาดผิวแน่ 

ซ้ำ ร้ายเถาวัลย์หนามที่พันเกี่ยวไม้ยืนต้นหลากพันธุ์ที่ปลูกยาวตลอดแนวทางเดิน สองข้างทางก็ดูไม่ค่อยน่าไว้วางใจเท่าไร พวกมันเล่นทำต้นไม้ที่มีอายุมานานนับร้อยปีกลายเป็นไม้ตายซากหมดความงดงามไป อีกหนึ่งระดับ อีกทั้งยังกลายเป็นที่พักพิงของเหล่าอีกาที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ใดกันมากมาย 

นี่...นี่ มันเกินไปแล้วเสียงพึมพำของคนที่ฟื้นขึ้นมาช่วยดึงเขาให้เลิกสนใจจากภาพที่เห็น ก่อนหันไปแย้มยิ้มให้กับอีกฝ่ายโดยไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี หรือบางทียิ่งเขาพูดไปอาจทำให้เส้นบางอย่างของฝ่ายตรงข้ามขาดผึงเอาก็ได้ 

แต่ดูเหมือนตัวต้นเหตุที่ทำให้ทางเข้ามหาวิทยาลัยอินา ร่ากลายเป็นแดนสนธยาจะยังสร้างเรื่องได้ไม่ใหญ่พอ เสียงระเบิดกัมปนาทที่ดังตามมาก็ทำให้เจ้าของเสียงพึมพำอ้าปากค้างด้วยความ ตะลึงงัน และแทบจะเป็นลมล้มพับไปอีกรอบ  

คราวนี้เขาไม่รู้จะหัวเราะกับภาพสติแตกของรองผู้อำนวยการมหาวิทยาลัย หรือจะร้องไห้กับความวินาศที่ไม่น่าจะเรียกว่าเล็กน้อยได้นี้ดี 

ชายหนุ่มมองดูกลุ่มควันพวยพุ่งจากทิศของอาคารปรุงยา แล้วถอนหายใจออกมาอีกเฮือกกับมือวินาศที่ก่อเรื่องมาแล้วหลายที่ เขาไม่เคยเชื่อถือข่าวลือที่กล่าวถึงหายนะนานาประการที่เด็กคนนี้ก่อขึ้นได้อย่างน่าสยองขวัญเลยสักครั้ง จนได้มาประสบพบเห็นกับตัวเอง และได้รู้ว่าข่าวลือนั้นยังน้อยกว่าความจริงที่เขาได้เห็นเสียอีก  

บางทีถ้าเขายังรับรองเด็กคนนี้อยู่ สถาบันของเขาอาจถึงคราววินาศในไม่ช้านี้ก็ได้ 










เขียนครั้งแรก     ๒๐ ธันวาคม ๒๕๕๔



edit @ 28 Jan 2012 20:05:40 by ฌา